Notatka na temat ksiezyca
Jest to spowodowane bardzo cienką atmosferą, w rezultacie czego światło słoneczne nie ma na czym się rozpraszać. Z ksiezyca samego powodu fale głosowe nie mają ośrodka, który by je roznosił. Ponieważ fale dźwiękowe nie roznoszą się w próżni, na Księżycu panuje cisza. Z powodu cienkiej atmosfery notatka Księżycu występują duże wahania temperatur.
Nocą temperatura spada do °C a w pełnym Słońcu znacznie przewyższa °C. Powierzchnia Księżyca jest pokryta dużą ilością kraterów uderzeniowych. Jest ich około pół miliona o średnicy powyżej 1 kilometra. Powstały one na skutek zderzenia się komety albo asteroidy z Księżycem. Największy krater, który uznawany jest także za największy w całym układzie słonecznym, znajduje się po niewidocznej stronie Księżyca.
Jest to basen Biegun Południowy — Aitken. Jego średnica wynosi km a głębokość temat km. Największymi kraterami znajdującymi się po widocznej stronie Księżyca są między innymi: Imbrium, Serenitatis, Crisium i Nectaris. Z Ziemi oprócz ciemniejszych miejsc są widoczne jaśniejsze obszary, które są nazywane górami temat wyżynami.
Największe pasma górskie po jasnej stronie Księżyca znajdują się na obrzeżach wielkich kraterów. Góry księżycowe od ziemskich odróżnia fakt, że te pierwsze powstały w wyniku zderzeń kosmicznych a nie procesów tektonicznych. Morzami księżycowymi nazywamy ciemne obszary, które są widoczne gołym okiem na jasnej stronie Księżyca.
Są to strefy zestalonej magmy. Starożytni astronomowie wierzyli, że te miejsca są wypełnione wodą. Budowa wewnętrzna została odtworzona przez uczonych na podstawie drgań powierzchni zmierzonych przez sejsmometry zostawione w czterech miejscach przez astronautów. Skorupa Księżyca ma od 60 do km grubości.
Niżej znajduje się warstwa skał stałych mająca grubość km. Poniżej znajduje się ciepłe, częściowo płynne jądro. Naturalny ziemski satelita ma zewnętrzne pole magnetyczne. Jego natężenie wynosi od 1 do nanotesli, czyli pole magnetyczne na Ziemi jest ponad razy silniejsze. Pole magnetyczne Księżyca nie ma charakteru dipolarnego.
Po stwierdzeniu tych cech naukowcy uznali, że głównym źródłem pola notatka jest jądro a skorupa. Natężenie pola grawitacyjnego naukowcy obliczyli na podstawie obserwacji sygnałów radiowych, które były ksiezyca przez orbitujące dookoła Księżyca satelity. Pole grawitacyjne na Księżycu charakteryzuje występowanie miejsc o zwiększonej grawitacji.
Są to tak zwane maskony. Świadczą one o tym, że temat powierzchnią Księżyca występują substancje o gęstości większej niż otoczenie. Mapa widocznej strony Księżyca Widoczna strona Księżyca po lewej oraz niewidoczna strona Księżyca po prawej Księżyc ksiezyca się wokół Ziemi z zachodu na temat. Zawsze widzimy tą samą stronę Księżyca, gdyż obraca się on wokół własnej osi w tym samym tempie, w jakim obiega Ziemię.
Zjawisko to nazywane jest tzw. Druga strona Księżyca została poznana dopiero za pośrednictwem zdjęć wykonanych przez sondy kosmiczne. Łącznie na Księżycu przebywało 12 astronautów. Księżyc świeci światłem odbitym od Słońca, dlatego w zależności od jego położenia względem Ziemi i Słońca widzimy różny kształt tarczy Księżyca.
Widzimy tylko tę jego część, którą oświetla Słońce. Te zmiany wyglądu nazywamy fazami. Anomalie te wywierają znaczny wpływ na tor obiegu Księżyca przez statki kosmiczne, w związku z czym planowanie misji księżycowych wymaga opracowania dokładnego modelu ksiezyca. Istnienie maskonów może w pewnym stopniu notatka powodowane obecnością gęstej, bazaltowej lawy wypełniającej niektóre z basenów notatka.
Samo to jednak nie tłumaczy całości tych anomalii grawitacyjnych; modele grawitacyjne wykonane przez Lunar Prospectora pokazują, że niektóre maskony występują w miejscach niezwiązanych z jakimikolwiek przejawami wulkanizmu [40]. Z drugiej strony, wielkie obszary wulkanizmu bazaltowego w Oceanus Procellarum nie wywołują żadnych anomalii grawitacyjnych.
Księżyc ma zewnętrzne pole magnetyczne, którego natężenie waha się od 1 do nanotesli — ponad razy słabsze od ziemskiego 30 —60 nanotesli. Inną różnicą jest fakt, że pole magnetyczne Księżyca nie ma charakteru dipolarnegona podstawie tych cech uważa się, że głównym źródłem tego pola nie jest jądro, a skorupa [41].
Jedna z hipotez zakłada, że nabrała ona właściwości magnetycznych we wczesnej historii satelity, kiedy dynamo magnetohydrodynamiczne w jądrze wciąż funkcjonowało, jednak ze względu na niewielkie rozmiary jądra teza ta wydaje się być mało prawdopodobna. Inne wyjaśnienie zakłada możliwość generowania pola magnetycznego podczas uderzeń meteorów w powierzchnię ciał pozbawionych grubej warstwy atmosfery.
Teorię tę może popierać zaobserwowany wzrost natężenia pola na antypodach największych kraterów.
Księżyc dziś na żywo
Fenomen ten tłumaczony jest przemieszczaniem się plazmy powstałej podczas zderzenia w obecności otaczającego pola magnetycznego [42]. Atmosfera Księżyca jest niezwykle cienka; jej całkowita masa wynosi zaledwie 10 4 kg [43]. Jednym ze źródeł jej pochodzenia jest uwalnianie gazów takich jak radonpowstających podczas rozpadu pierwiastków promieniotwórczych zawartych w płaszczu oraz skorupie.
Również temat mikrometeorytami, jonami wiatru słonecznego, elektronami i promieniowaniem słonecznym powoduje odrywanie cząsteczek ksiezyca powierzchni i ich przechodzenie do stanu gazowego [35]. Gazy powstałe w ten sposób mogą zostać pod wpływem grawitacji wtórnie wchłonięte przez regolit lub ulecieć w przestrzeń kosmiczną, wyrzucone przez promieniowanie słoneczne albo pole magnetyczne wiatru słonecznego o ile są zjonizowane.
Pierwiastki takie jak sód Ksiezyca czy potas K wykryto w atmosferze księżycowej metodami spektroskopii z Ziemi, natomiast spektroskop alfa Lunar Prospectora wykazał obecność radonu i polonu [44]. Argonhel -4, tlen, metanazot, tlenek węgla II oraz tlenek węgla IV zostały wykryte za notatka detektorów ustawionych przez astronautów temat Apollo [45].
Powstało kilka teorii wyjaśniających pochodzenie ziemskiego Księżyca. Najwcześniejsze przypuszczenia zakładały, że temat się on od skorupy ziemskiej wskutek sił odśrodkowychpozostawiając bliznę w postaci ogromnego zagłębienia którym miał być Ocean Spokojny [46]. Również ona nie zdobyła uznania w świecie nauki, ponieważ warunki wymagane do spełnienia jej założeń na przykład gruba warstwa atmosfery, zdolna rozproszyć energię Księżyca były ksiezyca do spełnienia.
Według jej twórców, Księżyc uformował się z materiału otaczającego proto-Ziemię w taki sam sposób, jak planety z pierwotnego dysku wokółsłonecznego. Nie wyjaśnia ona jednak obecności na Księżycu żelaza w postaci metalicznej. Również żadna z tych hipotez nie wyjaśnia wysokiej wartości momentu pędu układu Ziemia-Księżyc [48].
Obecnie najpopularniejszą teorią tłumaczącą powstanie ziemskiego satelity jest teoria wielkiego zderzenia. Zakłada ona, że zderzenie proto-Ziemi z ciałem wielkości Marsa wyzwoliłoby ilość energii wystarczającą do wyrzucenia dostatecznej ilości materii na orbitę okołoziemską; z materii tej następnie miał uformować się Księżyc [7].
Jako że według obecnie obowiązujących teorii planety powstawały w toku stopniowej akrecji z małych ciał, tego typu zdarzenia musiały następować dość często w trakcie formacji Układu Słonecznego. Komputerowe symulacje takiego zdarzenia są też zgodne z danymi odnośnie do momentu pędu systemu Ziemia-Księżyc, przewidują również notatka rozmiar księżycowego jądra [49].
Nierozstrzygnięte zagadnienia tej teorii dotyczą przede wszystkim ustalenia względnych rozmiarów Ziemi i ciała, z którym nastąpiła kolizja, a także tego, jaka ilość materiału pochodzącego z Ziemi i owego temat utworzyła Księżyc. Według obecnych danych, ziemski satelita ksiezyca 4, ± 0,01 miliarda lat temu, to jest około 30—50 milionów lat po uformowaniu się Układu Słonecznego [50].
Ogromna ilość energii uwolniona podczas zderzenia i późniejszego wtórnego połączenia się materiału na orbicie ziemskiej doprowadziła notatka do stopienia dużej części Księżyca. Stopiona wówczas zewnętrzna warstwa satelity znana jest jako tzw. W miarę stygnięcia magmy rozpoczęła się jej frakcyjna krystalizacja i wewnętrzne rozwarstwianie, co dało notatka różniącym się pod względem geochemicznym skorupie i płaszczowi.
Przypuszcza się, że płaszcz oddzielił się od skorupy wskutek strącenia się minerałów: oliwinuklinopiroksenu oraz ortopiroksenu. Po skrystalizowaniu około ¾ oceanu magmy na powierzchnię, z racji niskiej gęstości, wydostał się zestalony już anortytformując skorupę [18]. Partie magmy skrystalizowane na samym końcu zajęły przestrzeń pomiędzy skorupą a płaszczem; zawierały one duże ilości pierwiastków niereaktywnych i produkujących ciepło.
Duża część późniejszej ewolucji geologicznej Księżyca została zdominowana przez zjawiska związane z kosmicznymi zderzeniami. Podział geologicznej skali czasu ziemskiego satelity jest w głównej mierze oparty na momentach wystąpień największych uderzeń, które przyczyniły się do powstania zagłębień takich jak NectarisImbrium czy Orientale.
Te ogromne kratery, o średnicy rzędu setek kilometrów, otoczone są zwykle wieloma pierścieniami materii wyrzuconej po uderzeniu. W pobliżu każdego z nich znajdują się też ogromne obszary pokryte tą materią, formujące góry i wyżyny. Wprawdzie określono dotychczas wiek zaledwie kilku wielopierścieniowych kraterów, informacje te są jednak niezwykle użyteczne przy stratygraficznym datowaniu względnym innych obszarów.
- Obserwujemy niebo wieczorne
- Fazy Księżyca
Nieustanne bombardowanie powierzchni Księżyca odłamkami skalnymi odpowiedzialne jest za powstanie regolitu. Kolejnym ważnym procesem odpowiedzialnym za ukształtowanie powierzchni Księżyca był wulkanizm, który spowodował powstanie mórz. Nagromadzenie pierwiastków wydzielających ciepło w obrębie wyżyny Temat KREEP prawdopodobnie doprowadziło do podgrzania i częściowego stopienia niżej położonego płaszcza.
Część powstałej magmy w trakcie erupcji wydostała się na powierzchnię, tworząc ogromne, pokryte bazaltem obszary głównie na widocznej stronie Księżyca [18]. Większość mórz księżycowych powstało w okresie imbryjskim od 3,5 do 3 miliardów lat temu. Ksiezyca to, niektóre próbki datowane są na 4,2 miliarda lat [51]zaś najpóźniejsze erupcje miałyby wystąpić jedynie 1,2 miliarda lat temu [52].
Wielu kontrowersji dostarczyła dyskusja nad tym, czy powierzchnia Księżyca wciąż podlega zmianom. Niektórzy astronomowie twierdzili, że obserwowali znikanie lub powstawanie kraterów oraz inne notatka zmiany ang. Obecnie uważa się te relacje za fałszywe i tłumaczy przeprowadzaniem obserwacji w różnych warunkach oświetleniowych, kiepską stabilnością obrazu lub niedokładnością wcześniejszych rysunków.
Jakkolwiek, potwierdzono występowanie zjawiska wydzielania notatka ze skorupy, co mogło być przyczyną niektórych zaobserwowanych zmian. Niedawno pojawiła się sugestia, jakoby obszar powierzchni Księżyca o średnicy 3 km miał być zmodyfikowany w wyniku uwolnienia dużej ilości gazu około miliona lat temu [53] [54].
Najogólniejszy podział skał księżycowych obejmuje skały tworzące morza i temat na terenach wyżyn. Ksiezyca żelazowo-anortozytowe składają się niemal wyłącznie z minerału anortytu należącego do rodziny plagioklazów. Datowanie radiometryczne pozwoliło na określenie ich wieku na około 4,4 miliarda lat [51] [52].
Skały magnezowe i alkaliczne to przede wszystkim bogate w cięższe pierwiastki skały wulkaniczne. W tej grupie ksiezyca dunitytroktolity, gabroalkaliczne anortozyty i, w mniejszych ilościach, granity. W przeciwieństwie do żelazowo-anortozytowych, skały magnezowe i alkaliczne charakteryzują się stosunkowo dużą zawartością magnezu i żelaza.
Uważa się, że powstały one wskutek intruzji magmy w warstwy uformowanej już skorupy księżycowej choć niektóre przykłady wskazują również na ekstruzje jako źródło ich pochodzenia około 4,4—3,9 miliarda lat temu. Księżycowe morza zbudowane są wyłącznie z bazaltu. Według relacji astronautów, pył na powierzchni Księżyca przypominał śnieg i pachniał jak zużyty proch strzelniczy [57].
Składa się on głównie z dwutlenku krzemu SiO 2najprawdopodobniej pochodzącego z meteoroidów uderzających w powierzchnię ziemskiego satelity. Inne składniki to wapń i magnez. Księżyc porusza się po orbicie, która nie jest idealnym okręgiem, lecz elipsą o mimośrodzie 0, Powoduje to, że odległość Księżyca od Ziemi zmienia się od kilometrów w perygeum do kilometrów w apogeum.
Całkowity obieg Księżyca wokół Ziemi mierzony względem tzw. Jednak uwzględniając ruch Ziemi po orbicie okołosłonecznej, okres ten wydłuża się do 29,5 dnia i nazywany jest miesiącem synodycznym innymi słowy, to czas pomiędzy dwiema tymi samymi fazami Księżyca [7]. W przeciwieństwie temat większości satelitów innych planet, orbita Księżyca leży w pobliżu płaszczyzny ekliptykinie zaś ziemskiej płaszczyzny równikowej.
Księżyc Ziemi jest ponadto względnie największym satelitą całego Układu Słonecznego w stosunku do notatka planety ; wprawdzie wskaźnik ten jest wyższy u Charonasatelity Plutonajednak ten ostatni uznawany jest obecnie za planetę karłowatą. Układ Ziemia-Księżyc tak naprawdę przypomina bardziej układ dwóch planet.
Ziemi towarzyszy kilka obiektów koorbitalnychktóre nie są księżycami nie okrążają notatka wewnątrz jej strefy dominacji grawitacyjnej. Należą do nich planetoidy poruszające się po orbitach podkowiastych pierwszą znaną była odkryta w Cruithne [58] temat, planetoidy trojańskie pierwszą znaną była TK 7 [59] oraz quasi-księżyce najstabilniejszym jest Kamoʻoalewa [60].
Planetoidy z tej ostatniej grupy wydają się krążyć wokół Ziemi, ale w rzeczywistości nie są z nią związane grawitacyjnie tak jak Księżyc [60]. Ksiezyca na Ziemi pływy morskie wywoływane są przez siły pływowe [61] głównie grawitacji Księżyca, wyolbrzymiane przez różne zjawiska zachodzące w ziemskich oceanach. Pływowe siły grawitacyjne istnieją dzięki temu, że wody po stronie zwróconej ku Księżycowi są przez niego silniej przyciągane niż te po stronie przeciwnej.
Opisane wyżej deformacje okrążają Ziemię w rytm wschodów i zachodów Księżyca będąc jednocześnie ciągniętymi temat obrót Ziemi, w wyniku czego wyprzedzają trochę Księżyc. Natężenie tego zjawiska zwiększane jest poprzez bezwładność wody oraz kumulację energii w mniejszej ilości wody na przybrzeżnych spłyceniach oceanów.
Nakładanie się tych czynników jest analogiczne do efektu narastania fali przy brzegach. Wzrost momentu pędu ruchu orbitalnego Księżyca sprawia, że notatka promień jego orbity o 3,8 cm na rok [63] jednocześnie prędkość notatka maleje. Zjawisko to będzie trwało dopóki na Ksiezyca będą pływy lub obrót Ziemi nie zsynchronizuje się z obiegiem Ziemi przez Księżyc.
Kiedy Księżyc jest w pełniprzechodzi przez magnetosferę ziemską. Na trzy dni przed pełnią Księżyc wchodzi w magnetosferę i pozostaje w niej przez 6 dni. Przez te 6 dni Księżyc jest zanurzony w gigantycznym obłoku plazmy z uwięzionymi w nim gorącymi cząstkami. Najlżejsze z tych bardzo mobilnych cząstek, elektronynadają powierzchni Księżyca ujemny ładunek elektryczny.
Przechodzące dalej promienie załamują się w atmosferze i gdy ksiezyca niej wychodzą, mają czerwoną barwę. Oświetlają one Księżyc znajdujący się w stożku cienia i nadają naszemu satelicie właśnie taki kolor. Ten sam mechanizm powoduje, że Słońce podczas wschodu i zachodu przybiera barwę czerwoną.
Zaćmienie Księżyca jest zjawiskiem astronomicznym wywołującym ogromne wrażenie na obserwatorze. Przyjrzyjmy się zaćmieniu jeszcze raz. Wiedza o zaćmieniach Księżyca nie temat powszechna w Europie, nie mówiąc już o innych kontynentach. Wiedząc o rychłym wystąpieniu tego zjawiska, Kolumb uciekł się do groźby oryginalnej — pozbawienia tubylców światła księżycowego — i dotrzymał słowa.
Historia ta przydarzyła się podróżnikowi 1 marca r. Księżyc i Słońce to dwa ciała niebieskie, które od najmłodszych lat potrafimy zidentyfikować na niebie. Księżyc jest najbliższym sąsiadem Ziemi, gdyż znajduje się około km od jej środka. Obszary widoczne na naszym satelicie jako jaśniejsze to wyżyny i góry, a ciemniejsze to tzw.
Morza są bardziej płaskie i odbijają mniej promieni słonecznych. Obszary bardziej pofałdowane lepiej rozpraszają światło słoneczne. Oprócz pofałdowań powierzchni zwanych górami można zobaczyć również kratery meteorytowe. Takich kraterów są tysiące. Największe znajdują się na powierzchni Księżyca niewidocznej z Ziemi. Największy krater to Hertzsprung, który ma średnicę prawie km.
Przedmiotowa Strona z Geografii
Kratery meteorytowe mają bardzo łagodne stoki. Przy wysokości wału 1 km ich szerokość może wynosić do 20 km. Nie przypominają one wulkanów na Ziemi, takich jak np. Nie są pochodzenia wulkanicznego — powstały wskutek uderzenia ogromnych brył meteorytów w skorupę Księżyca. Dowodem na to są obszary notatka większej gęstości, tzw.
Znajdują się one temat dużymi ksiezyca i morzami księżycowymi. Najprawdopodobniej wielka bryła poruszająca się z dużą prędkością przebiła skorupę Księżyca i wybiła krater. Przez otwór powstały w skorupie wydostała się płynna lawa i po zastygnięciu utworzyła morze księżycowe. Posiadał on w Gdańsku kilka kamienic.
Na wspólnym dachu trzech z nich wybudował obserwatorium astronomiczne. Dysponował największymi wówczas teleskopami i prowadził obserwacje powierzchni Księżyca. Właśnie dlatego uznawany jest za ojca selenografii selenografia selenografiiczyli działu astronomii zajmującego się opisem powierzchni Księżyca.
Już w roku rozpoczęto badania Księżyca prowadzone w przestrzeni kosmicznej. W styczniu tego roku w pobliżu satelity Ziemi przeleciał statek kosmiczny Łuna 1, wysłany przez Radziecką Agencję Kosmiczną, a w październiku Łuna 3 zrobiła zdjęcia części Księżyca niewidocznej z Ziemi.
Czym jest Księżyc
Kosmiczne agencje radziecka i amerykańska prześcigały się w podboju Srebrnego Globu. ZSRR realizował program badawczy dotyczący temat Księżyca, a Amerykanie prowadzili program Temat, który zakończył się lądowaniem człowieka na Księżycu. Powierzchnia Księżyca pokryta jest grubą warstwą ksiezyca regolitu regolit regolitu.
Składają się na niego zarówno odłamki skał powstałe w wyniku uderzeń meteorytów meteoryt meteorytówjak i pył meteorytów bezustannie opadający na powierzchnię. Wygląd skał księżycowych jest podobny do skał ziemskich. Grunt w większości składa się z notatka o wysokiej temperaturze wrzenia.
Substancje takie jak woda, czyli o niskiej temperaturze wrzenia, wyparowały z naszego satelity w przestrzeń kosmiczną. Skały księżycowe zawierają mniej składników lotnych niż skały ziemskie. Badania próbek gruntu księżycowego potwierdzają, że w skałach Księżyca nie ma wody. Wyniki tych badań wskazują także, że proces tworzenia się skał zachodził bez udziału tlenu.
Szacuje się, że najmłodsze skały liczą ksiezyca miliarda lat, a najstarsze — 4,4 miliarda lat. Księżyc jest naturalnym satelitą Ziemi, którego obieg wokół naszej planety wynosi około 27,3 doby. Tor ruchu Księżyca jest bardzo zbliżony do elipsy. Powierzchnia Księżyca pokryta jest warstwą rozdrobnionej skały.
To rozdrobnienie jest efektem uderzeń meteorytów, opadania mikrometeorytów oraz kruszenia się skał w wyniku zmian temperatury. Informacje notatka temat budowy Księżyca uzyskano dzięki różnym projektom badawczym.
Obserwowany kształt tarczy Księżyca zależy od temat położenia Słońca, Ziemi i Księżyca. Notatka fazy są skutkiem ruchu obiegowego wokół Ziemi. Księżyc wówczas znajduje się w kulminacji górnej góruje około północyw kulminacji dolnej zaś dołuje — w południe. Natomiast w nowiu położenie Księżyca na sferze niebieskiej jest bliskie położeniu Słońca.
Ksiezyca wówczas znajduje się w kulminacji górnej w południe, w kulminacji dolnej zaś — o północy. Pomiędzy dwiema kolejnymi takimi samymi fazami Księżyca np. Ze względu na ruch Ziemi wokół Słońca, okres ten jest różny od okresu obiegu Księżyca wokół Ziemi, czyli miesiąca gwiazdowego syderycznego.
Jeżeli ma kształt litery Dto znaczy, że się D opełnia, D obiera, robi się D uży, D ąży do pełni, jest podobny do litery P jak pierwsza kwadra — czyli nadchodzi pełnia.